Sinonimi
Kecskemeti rózsa
Porijeklo
Mađarska
Podloga
Džanarika + Stenlej (posrednik)
Dozrijevanje
druga polovina jula
Opis
Kajsija na posredniku je dvostruko kalemljena sadnica kajsije koja koristi stenlej šljivu kao posrednik da bi se povećala otpornost na sušenje stabla (apopleksija). U osnovi je džanarika, na koju se kalemi stenlej, a na stenleju se na visini od oko 80 cm kalemi željena sorta kajsije.
Proces kalemljenja: Džanarika - Stenlej - Kajsija
Svrha: Povećanje otpornosti na apopleksiju (sušenje stabla). Kajsija Kečkemetska ruža vodi porijeklo iz Mađarske, i dobila je ime po Kečkemetu gde je pronađena. Novija sorta koja je u proizvodnji poslednjih 30 godina. Spada u kasne sorte kajsije. Odlična je za industrijsku preradu.
Ukus
Meso je srednje sočno, slatko-nakiselo, prijatnog ukusa.
Plod
Plod je srednje krupan (od 40 do 50 grama), asimetričan i sastoji se iz dvije nejednake polovine. Meso je narandžasto-žute boje, čvrsto, slabo sočno, malo brašnjavo, slatko-nakiselo, srednje aromatično, kvalitetno. Jezgro je gorko. Pokožica je narandžasto-žute osnovne boje, a sa sunčane strane ima malo dopunske svijetlo do intenzivno crvene boje, sa tamnijim tačkicama.
Oprašivači
Samooplodna.
Karakteristike
- Stablo je bujno i razvija veliku krunu.
- Pretežno rađa na kratkim rodnim grančicama.
- Rano prorodi i u povoljnim godinama obilno radja.
- Lako se prepoznaje jer na peteljci od lista ima dva zaliska.
Otpornost
Dobro izbjegava proljećne mrazeve. Dosta je otporna prema bolestima i ima skromne zahtjeve prema zemljištu. Otporna je na apopleksiju, ali ne podnosi sušu.
Sinonimi
Tilia
Porijeklo
Evropa, Zapadna Azija
Podloga
-
Dozrijevanje
Kraj ljeta, početak jeseni
Opis
Lipa je vrlo poznato i rasprostranjeno drvo u Evropi i kod nas, i smatra se jednim od najznačajnijih tradicionalnih i kulturnih stabala. To je veliko, dugovječno i dekorativno listopadno drvo iz roda Tilia. Lipa potiče iz Evrope i zapadne Azije, ali je danas rasprostranjena širom umjerenog klimatskog pojasa. Sadi se u parkovima, drvoredima, dvorištima i oko domova. Lipa je već vijekovima povezana sa životom ljudi – zbog svog izgleda, sjene i ljekovitih svojstava, ona se često koristila kao centralno drvo sela ili crkvenog dvorišta, pa se smatra dijelom kulturne tradicije. Lipa ima široku i tradicionalnu namjenu: najpoznatija je po ljekovitim cvjetovima koji se beru i koriste za čaj, sirupe i druge biljne pripravke jer djeluju umirujuće, pomažu kod prehlade, kašlja, nesanice i stresa. Ovo drvo je izuzetno medonosno i visoko cijenjeno u pčelarstvu, jer daje aromatičan i ljekovit lipov med. Zbog velike, pravilne krošnje i guste hladovine, često se sadi u parkovima, drvoredima i dvorištima kao ukrasno i zaštitno drvo. Drvo lipe je mekano i lako se obrađuje pa se koristi u rezbarstvu, ikonopisanju, skulpturi i izradi muzičkih instrumenata. Lipa ima i kulturno-simboličan značaj – vijekovima je smatrana drvetom doma, mira i zajedništva, a u mnogim krajevima se upravo pod njom okupljala zajednica.
Ukus
Plod nije jestiv.
Plod
Plod je mala, tvrda orašica, obično grupisana po nekoliko zajedno na karakterističnoj dugoj, kožastoj brakteji (krilcu). Plodovi su lagani i vjetar ih lako raznosi, što pomaže prirodnom širenju i obnavljanju ove vrste.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Naraste u visinu do 20–35 m, kod starijih stabala i preko 40 m. Rast je srednje brz u mladosti, kasnije usporava.
- Lipa je dugovječna, često preko 200 godina, stariji primjerci i preko 500 godina.
- Krošnja je široka, gusta, pravilno zaobljena ili jajolika.
- Deblo je snažno, pravo, kora siva i glatka u mladosti, kasnije izbrazdana.
- List je srcoliki, nazubljeni rubovi, tamnozeleni, donja strana nešto svjetlija.
- Cvjetanje je krajem juna i u julu, mirisni žućkasti cvjetovi u visećim cvatovima.
- Održavanje je vrlo skromno u zahtjevima, dobro podnosi orezivanje i formiranje.
- Pogodno tlo je duboka, humusna, dobro drenirano tlo, ali toleriše i siromašnija. Voli sunce ili polusjenu.
Otpornost
Lipa je izuzetno otporna na mraz i gradske uslove, dobro podnosi sušu, rijetko obolijeva i generalno nije mnogo osjetljiva na štetočine.
Sinonimi
Karamanlija, Karamača, Blagun
Porijeklo
Balkan (Mala Azija)
Podloga
Sejanac
Dozrijevanje
kraj avgusta
Opis
Kruška Karamanka je tradicionalna sorta kruške koja je poznata na Balkanu i u srednjoj Evropi. To je stara autohtona sorta, cijenjena zbog svog stabilnog roda i sočnih plodova. Karamanka je popularna i danas, uprkos tome što je stara sorta, a posebno se cijeni zbog minimalne potrebe za zaštitnim sredstvima, što je čini odličnim izborom za proizvođače koji teže prirodnoj proizvodnji. Koristi se za direktnu konzumaciju, pripremu kompota, sokova, pekmeza, ali i za preradu i sušenje. Kruška Karamanka obiluje vitaminima i mineralima, zbog čega je idealno voće jer jača cjelokupan organizam.
Ukus
Meso je sočno, slatko-nakiselog ukusa, prijatne arome.
Plod
Plodovi su pravilnog kruškolikog oblika, izuzetno krupni i dosežu težinu od 150 do 200 grama. Pokožica ploda je tanka, glatka, gipka i sjajna, boje slamastožute i često sa sunčane strane malo ružičaste. Meso ploda je izuzetno ukusno i sočno.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Stablo je srednje bujno, dugo živi (i do 200 godina) i formira razgranatu krošnju.
- Drvo karamanke može rasti u visinu i do 12 m.
- Cvjeta srednje rano.
- Kada se mlada Karamanka zasadi, vrlo rano počinje da rađa i prorodeva redovno.
- Idealna je za sadnju u dvorištu jer će praviti lijep hlad, a djeca će bezbijedno moći da se penju po njenoj krošnji i beru plodove bez straha od pesticida.
Otpornost
Gotovo imuna na bolesti, otporna na mrazeve, sušu i toplotu, ne zahtijeva tretiranje i pogodna za organsku proizvodnju.
Sinonimi
Tilia
Porijeklo
Evropa, Zapadna Azija
Podloga
-
Dozrijevanje
Kraj ljeta, početak jeseni
Opis
Lipa je vrlo poznato i rasprostranjeno drvo u Evropi i kod nas, i smatra se jednim od najznačajnijih tradicionalnih i kulturnih stabala. To je veliko, dugovječno i dekorativno listopadno drvo iz roda Tilia. Lipa potiče iz Evrope i zapadne Azije, ali je danas rasprostranjena širom umjerenog klimatskog pojasa. Sadi se u parkovima, drvoredima, dvorištima i oko domova. Lipa je već vijekovima povezana sa životom ljudi – zbog svog izgleda, sjene i ljekovitih svojstava, ona se često koristila kao centralno drvo sela ili crkvenog dvorišta, pa se smatra dijelom kulturne tradicije. Lipa ima široku i tradicionalnu namjenu: najpoznatija je po ljekovitim cvjetovima koji se beru i koriste za čaj, sirupe i druge biljne pripravke jer djeluju umirujuće, pomažu kod prehlade, kašlja, nesanice i stresa. Ovo drvo je izuzetno medonosno i visoko cijenjeno u pčelarstvu, jer daje aromatičan i ljekovit lipov med. Zbog velike, pravilne krošnje i guste hladovine, često se sadi u parkovima, drvoredima i dvorištima kao ukrasno i zaštitno drvo. Drvo lipe je mekano i lako se obrađuje pa se koristi u rezbarstvu, ikonopisanju, skulpturi i izradi muzičkih instrumenata. Lipa ima i kulturno-simboličan značaj – vijekovima je smatrana drvetom doma, mira i zajedništva, a u mnogim krajevima se upravo pod njom okupljala zajednica.
Ukus
Plod nije jestiv.
Plod
Plod je mala, tvrda orašica, obično grupisana po nekoliko zajedno na karakterističnoj dugoj, kožastoj brakteji (krilcu). Plodovi su lagani i vjetar ih lako raznosi, što pomaže prirodnom širenju i obnavljanju ove vrste.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Naraste u visinu do 20–35 m, kod starijih stabala i preko 40 m. Rast je srednje brz u mladosti, kasnije usporava.
- Lipa je dugovječna, često preko 200 godina, stariji primjerci i preko 500 godina.
- Krošnja je široka, gusta, pravilno zaobljena ili jajolika.
- Deblo je snažno, pravo, kora siva i glatka u mladosti, kasnije izbrazdana.
- List je srcoliki, nazubljeni rubovi, tamnozeleni, donja strana nešto svjetlija.
- Cvjetanje je krajem juna i u julu, mirisni žućkasti cvjetovi u visećim cvatovima.
- Održavanje je vrlo skromno u zahtjevima, dobro podnosi orezivanje i formiranje.
- Pogodno tlo je duboka, humusna, dobro drenirano tlo, ali toleriše i siromašnija. Voli sunce ili polusjenu.
Otpornost
Lipa je izuzetno otporna na mraz i gradske uslove, dobro podnosi sušu, rijetko obolijeva i generalno nije mnogo osjetljiva na štetočine.
Sinonimi
Bijela trešnja, Domaća bijela trešnja, Bijela rana trešnja
Porijeklo
Balkan, Srednja Evropa
Podloga
Divlja trešnja, magriva, colt
Dozrijevanje
kraj maja, početak juna
Opis
Bijela domaća trešnja je autohtona sorta koja potiče iz Balkanskog poluostrva i srednje Evrope, uzgajana vijekovima u tradicionalnim voćnjacima. Nastala je prirodnim selekcijama lokalnih populacija divlje trešnje, prilagođena klimatskim uslovima i zemljištu regiona. Najčešće se koristi za direktnu konzumaciju, zbog svojih sočnih i slatkih plodova. Osim toga, plodovi se koriste i za preradu – pravljenje kompota, džemova, sokova, ali i za proizvodnju rakije ili likera.
Ukus
Slatkast, sočan i aromatičan, sa blagom kiselkastom notom koja dodatno ističe prirodnu svježinu trešnje.
Plod
Plod bijele domaće trešnje je srednje do veće veličine mase od 5-7 grama, okruglastog do blago srcolikog oblika. Kožica je svijetla, gotovo bijela do blijedoružičasta, tanka, ali čvrsta, a meso ploda je sočno, čvrsto i aromatično, svijetle boje koja se lagano zlatno nijansira oko koštice. Koštica je mala i lako odvojiva od mesa
Oprašivači
Kordia, Lapins.
Karakteristike
- Srednje visoko drvo, obično 4–6 metara, ponekad i do 8 m u optimalnim uslovima.
- Krošnja je yaobljena, široka, srednje gustoće; prirodno oblikovana, pogodna za jednostavnu berbu.
- Deblo je pravo i snažno, sa glatkom, sivkastom korom koja se s godinama lagano ispucava.
- List je kkruglast, eliptičan, tamnozelen, blago nazubljen; u jesen dobija žuto-narandžaste nijanse.
- Cvjetanje je obilno, bijeli cvjetovi koji cvjetaju u proljeće prije listanja; atraktivni i za pčele.
- Zahtijeva dobro drenirano tlo, plodno, neutralno do blago kiselo; podnosi i slabija tla uz dovoljnu vlagu.Puna sunčeva svjetlost je idealna, djelimična sjena može smanjiti kvalitet plodova.
- Bijela domaća trešnja je odličan izbor za voćnjake u manjim proizvodnim sistemima i za hobiste, zahvaljujući njenoj jednostavnosti uzgoja, dobrom ukusu plodova i visokim prinosima.
Otpornost
Bijela domaća trešnja je umjereno otporna na mraz i sušu, relativno otporna na štetočine i bolesti, ali osjetljiva na kasne proljetne mrazeve koji mogu oštetiti cvjetove.
Sinonimi
Cortaderia selloana, Srebrna pampas trava
Porijeklo
Južne Amerike
Podloga
-
Dozrijevanje
-
Opis
. Pampas trava (lat. Cortaderia selloana) je veoma poznata ukrasna trava koja se često sadi u vrtovima, parkovima i reprezentativnim površinama zbog svoje impozantne visine i atraktivnih paperjastih metlica. Pampas trava potiče iz Južne Amerike, prvenstveno iz područja Argentine, Brazila, Čilea i Urugvaja, gdje raste na otvorenim prerijama i stepskim područjima. U Evropu i ostatak svijeta donijeta je kao ukrasna vrsta krajem 19. vijeka zbog svoje dekorativne vrijednosti, a danas je rasprostranjena u mnogim klimatskim zonama. Pampas trava se najčešće koristi kao ukrasna biljka zbog svojih visokih, gustih busenova i velikih, paperjastih cvatova koji stvaraju efektan vizuelni element u vrtu. Idealna je za solitarne sadnje (kao centralna tačka u vrtu), ali se koristi i u grupacijama za formiranje prirodnih ograda, vizuelnih barijera i zaštite od pogleda.
Ukus
-
Plod
-
Oprašivači
-
Karakteristike
- Naraste do 1,5 do 3 metra, a cvjetne metlice mogu doseći i 4 metra
- Krošnja je gust busen dugih uspravnih listova, formira dekorativne grudve.
- Listovi su dugi, uski, zelenkasti do plavozeleni, sa oštrim ivicama.
- Cvjetan u velike paperjaste metlice, bijele, krem ili ružičaste boje, cvjeta krajem ljeta ili početkom jeseni.
- Tlo treba da je dobro drenirano, neutralno do blago kiselo; podnosi i siromašnija tla.
- Preferira puno sunca, djelimična sjena smanjuje dekorativnost lišća i cvata.
- Održavanje je nisko do umjereno, zahtijeva rezidbu starih listova u proljeće.
Otpornost
Pampas trava je relativno otporna biljka koja dobro podnosi sušu, zahvaljujući dubokom korijenovom sistemu koji omogućava preživljavanje u periodima niskih padavina. Na mraz je umjereno otporna. Što se tiče štetočina i bolesti, općenito je vrlo otporna, ali povremeno može biti napadnuta od strane lisnih vaši, paukova grinja ili gljivičnih oboljenja ako je previše vlage i nedovoljna ventilacija. Virusi i bakterijske bolesti rijetko napadaju pampas travu.
Sinonimi
Prunus cerasifera "Nigra", japanska šljiva, Prunus cerasifera "Atropurpurea"
Porijeklo
Iran, Kavkaz
Podloga
-
Dozrijevanje
-
Opis
Japanska crvenolisna šljiva je ukrasno drvo koje se ističe svojim tamnopurpurnim do gotovo crnim listovima, zbog čega je veoma cijenjena u vrtovima i parkovima. Iako se često naziva "japanska", njeno porijeklo nije iz Japana, već iz Zapadne Azije (Iran, Kavkaz) i Jugostočne Evrope. Tokom 19. i 20. vijeka raširila se po Evropi i ostatku svijeta, prvenstveno zbog svoje dekorativne vrijednosti i lake adaptacije na različite klimatske uslove. Danas je veoma popularna u hortikulturi i pejzažnoj arhitekturi, naročito u urbanim sredinama. Njena osnovna namjena je ukrasna – sadi se u vrtovima, parkovima, dvorištima, na javnim površinama i oko objekata gdje privlači pažnju kontrastom tamnog lišća i ranih ružičastih cvjetova. Često se koristi kao soliterno drvo, u drvoredima, u kombinaciji sa zimzelenim biljkama ili kao dio kompozicija u modernim i tradicionalnim baštama.
Ukus
Plodovi nisu pododni za jelo.
Plod
Sitne tamne šljive, obično manje pogodne za jelo. Neke sorte imaju ukusne plodove, ali najčešće se uzgaja isključivo zbog dekoracije, ne zbog ploda.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Dostiže oko 4–6 metara visine, sa umjerenim širenjem u prečniku. Krošnja je široka, zaobljena ili blago kupolasta, atraktivna tokom cijele vegetacije zbog tamne boje lišća.
- Deblo je uglavnom pravo i ravno, sa glatkom, tamnosmeđom korom u mladosti koja kasnije postaje hrapavija.
- List je eliptičan, sjajan, tamnocrven ili purpuran tokom vegetacije; u jesen se javlja intenzivna crveno-narandžasta nijansa.
- Cvjetanje je veoma obilno i dekorativno u rano proljeće prije listanja; cvjetovi su ružičasti do svijetloružičasti i veoma privlačni za pčele.
- Održavanje je nisko do srednje zahtjevno; povremena rezidba radi oblikovanja krošnje i uklanjanja suhih ili oštećenih grana.
- Pogodno tlo - najbolje uspijeva na dobro dreniranim zemljištima, neutralnim do blago kiselim, ali podnosi i slabija tla ako nisu previše vlažna. Voli punu sunčevu svjetlost; u sjeni lišće postaje manje intenzivno obojeno.
- Zalivanje - nakon sadnje i u sušnim periodima poželjno dodatno zalijevanje, ali generalno dobro podnosi sušu nakon ukorjenjivanja.
Otpornost
Japanska crvenolisna šljiva pokazuje solidnu otpornost u većini klimatskih uslova, dobro podnosi mrazeve i niske temperature, posebno kada se radi o odraslim, dobro ukorijenjenim primjercima, iako vrlo rani proljetni mraz može oštetiti cvjetove i smanjiti cvjetanje u toj sezoni. Nakon ukorjenjivanja prilično dobro podnosi sušu, ali je preporučljivo povremeno zalivanje u dugim sušnim periodima kako bi se sačuvala vitalnost i intenzivna boja lišća. U pogledu štetočina i bolesti smatra se relativno otpornom, ali može biti podložna lisnim vašima, gusjenicama i gljivičnim oboljenjima u vlažnim i toplim godinama, pa je korisno preventivno uklanjanje opalog lišća i po potrebi primjena blagih zaštitnih preparata.
Sinonimi
Prunus cerasifera "Nigra", japanska šljiva, Prunus cerasifera "Atropurpurea"
Porijeklo
Iran, Kavkaz
Podloga
-
Dozrijevanje
-
Opis
Japanska crvenolisna šljiva je ukrasno drvo koje se ističe svojim tamnopurpurnim do gotovo crnim listovima, zbog čega je veoma cijenjena u vrtovima i parkovima. Iako se često naziva "japanska", njeno porijeklo nije iz Japana, već iz Zapadne Azije (Iran, Kavkaz) i Jugostočne Evrope. Tokom 19. i 20. vijeka raširila se po Evropi i ostatku svijeta, prvenstveno zbog svoje dekorativne vrijednosti i lake adaptacije na različite klimatske uslove. Danas je veoma popularna u hortikulturi i pejzažnoj arhitekturi, naročito u urbanim sredinama. Njena osnovna namjena je ukrasna – sadi se u vrtovima, parkovima, dvorištima, na javnim površinama i oko objekata gdje privlači pažnju kontrastom tamnog lišća i ranih ružičastih cvjetova. Često se koristi kao soliterno drvo, u drvoredima, u kombinaciji sa zimzelenim biljkama ili kao dio kompozicija u modernim i tradicionalnim baštama.
Ukus
Plodovi nisu pododni za jelo.
Plod
Sitne tamne šljive, obično manje pogodne za jelo. Neke sorte imaju ukusne plodove, ali najčešće se uzgaja isključivo zbog dekoracije, ne zbog ploda.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Dostiže oko 4–6 metara visine, sa umjerenim širenjem u prečniku. Krošnja je široka, zaobljena ili blago kupolasta, atraktivna tokom cijele vegetacije zbog tamne boje lišća.
- Deblo je uglavnom pravo i ravno, sa glatkom, tamnosmeđom korom u mladosti koja kasnije postaje hrapavija.
- List je eliptičan, sjajan, tamnocrven ili purpuran tokom vegetacije; u jesen se javlja intenzivna crveno-narandžasta nijansa.
- Cvjetanje je veoma obilno i dekorativno u rano proljeće prije listanja; cvjetovi su ružičasti do svijetloružičasti i veoma privlačni za pčele.
- Održavanje je nisko do srednje zahtjevno; povremena rezidba radi oblikovanja krošnje i uklanjanja suhih ili oštećenih grana.
- Pogodno tlo - najbolje uspijeva na dobro dreniranim zemljištima, neutralnim do blago kiselim, ali podnosi i slabija tla ako nisu previše vlažna. Voli punu sunčevu svjetlost; u sjeni lišće postaje manje intenzivno obojeno.
- Zalivanje - nakon sadnje i u sušnim periodima poželjno dodatno zalijevanje, ali generalno dobro podnosi sušu nakon ukorjenjivanja.
Otpornost
Japanska crvenolisna šljiva pokazuje solidnu otpornost u većini klimatskih uslova, dobro podnosi mrazeve i niske temperature, posebno kada se radi o odraslim, dobro ukorijenjenim primjercima, iako vrlo rani proljetni mraz može oštetiti cvjetove i smanjiti cvjetanje u toj sezoni. Nakon ukorjenjivanja prilično dobro podnosi sušu, ali je preporučljivo povremeno zalivanje u dugim sušnim periodima kako bi se sačuvala vitalnost i intenzivna boja lišća. U pogledu štetočina i bolesti smatra se relativno otpornom, ali može biti podložna lisnim vašima, gusjenicama i gljivičnim oboljenjima u vlažnim i toplim godinama, pa je korisno preventivno uklanjanje opalog lišća i po potrebi primjena blagih zaštitnih preparata.
Sinonimi
Kanzan Prunus Serulata
Porijeklo
Azija
Podloga
-
Dozrijevanje
-
Opis
Listopadna je vrsta drveća iz porodice ruža (Rosaceae). Japanska trešnja (lat. Prunus serrulata) pripada rodu Prunus koji čini razno drveće i grmlje, a od kojih su najpoznatiji šljiva, trešnja, višnja, lovor višnja, trnjina, breskva, nektarina, marelica i badem. Iako se često veže za Japan i predstavlja simbol dolaska proljeća, njeno porijeklo je Azija. Naziva se još i ukrasna trešnja. Obožavanje ove biljke ide do te mjere da se u razdoblju cvata ne organizuju važni događaji kako bi se narod na ulicama mogao diviti ovoj ljepotici. Takođe, uzgajati ovu biljku u Japanu, koja se uzgaja još od 8. vijeka, smatra se njegovanjem ljepote i sreće. Zbog toga nije rijetkost da mladenci provode određeno vrijeme u sjenci krošnji japanske trešnje.
Ukus
-
Plod
-
Oprašivači
-
Karakteristike
- Ima glatku smeđu koru, kratko deblo i gustu krošnju. Može doseći visinu od 8 do 12 m.
- Lišće je naizmjenično raspoređeno, a listovi obično mjere između 5 i 13 cm dužine i 2,5 i 6,5 cm širine. Njeno lišće vremenski mijenja različite nijanse crvene, narandžaste i žute.
- Posebna je po svojim ružičastim i bijelim cvjetovima pa se zato često naziva i japanska kraljevska trešnja.
- Cvjetovi japanske trešnje su bijeli, mekani i grupisani u gronjaste cvjetove, tj. bijele i ružičaste cvjetove nalik na grozdove, a obično imaju pet latica.
- Listovi i cvjetovi pojavljuju se u otprilike isto vrijeme.
- Cvjetovi traju vrlo kratko, a nakon otpadanja stvaraju tzv. snijeg.
- Cvjeta u februaru i martu, a najkasnije u aprilu.
- Voli sunčani položaj i podnosi raznolika zemljišta.
- Nema plodove, služi isključivo kao ukras.
Otpornost
Japanska trešnja dobro podnosi niske temperature, a otporna je na gradska zagađenja pa se stoga često može naći i u samom centru grada i po parkovima.
Sinonimi
Albizia julibrissin, Kineska mimoza, Svileni bagrem, Kišno drvo
Porijeklo
Kina, Koreja
Podloga
-
Dozrijevanje
-
Opis
Albicija je listopadni grm ili stablo iz porodice mahunarki (Fabaceae). Porijeklom je iz suptropskog dijela Azije (Kina, Koreja), danas raširena u Japanu i Sjevernoj Americi smatra se invazivnom. Sadite je pojedinačno, kao soliter na travnjaku ili uz terasu. Takođe, možete je saditi pored vodenih površina u vašem vrtu, jer ćete na taj način postići efekat tropskog ili primorskog vrta. Drvo je najlepše u vrijeme cvjetanja, tokom ljetnjih mjeseci. Gotovo cijelo ljeto drvo je prekriveno predivnim roze-ljubičastim cvjetovima. Mladi listovi i cvjetovi su jestivi, mogu se pripremiti kuhanjem. Listovi se mogu koristiti kao čaj.
Ukus
-
Plod
Plod Albicije je mahuna, dužine 12-18 cm, koja u kasnu jesen dobija tamno smeđu boju i ostaje na biljci tokom zime.
Oprašivači
-
Karakteristike
- Stablo naraste do 15 m visine.
- Krošnja je razgranata i široka, oblikom podsjeća na kišobran.
- Kora je tanka, sivozelenkasta, relativno glatka.
- Listovi su naizmjenični, složeni, dugi 20-45 cm, široki 12-25 cm, dvostruko perasti, čine ih 6-12 manjih izboja od kojih svaki sadrži 20-30 izduženih listića cjelovitog ruba i dužine manje od 1 cm. Listići su kao odrezani na jednoj strani i usmjereni u pravcu vršnog dijela, na vrhu imaju sićušnu bodljicu, zalaskom sunca ili u razdoblju kiše pognu se, u jesen postanu žuti.
- Cvjetovi su dvospolni, veliki, prečnika oko 5 cm, skupljeni u guste cvatove, vrlo su dekorativni, egzotičnog izgleda. Svaki cvijet čini mala i izdužena čaška i vjenčić, prašnika ima mnogo, u osnovi su bijeli, pri vršnom dijelu su rozi i jako su dugi. Cvatu ljeti, ugodnog su mirisa i privlače ih razni kukci.
- Mlade sadnice jako brzo rastu, već za nekoliko godina mogu stvoriti lijepo drvce i razgranatu krošnju.
- Odgovara im pozicija punog sunca, otporne su na sušu, a polusjenovito mjesto tolerišu no u tom slučaju obilna cvatnja može izostati.
- Ova biljka dobro podnosi orezivanje, pa joj krajem zime uklonite oštećene i neželjene grane. Pošto brzo raste i brzo joj se širi krošnja, moraćete je orezivati da ne pređe željenu visinu ili širinu. Možete od nje formirati i malo stablo do 3 m.
Otpornost
Otporna je na hladne temperature, premda bi mlade sadnice u početku bilo poželjno zaštititi. Otporna je na sušu. Biljka je u starosti osjetljiva na gljivična oboljenja i tada lako strada.